روزگار دوگانگي است.

  ساختمانها بلندتر وحوصله ها كوتاه تر.

  آزاد راه ها گشاده تروديدگاهها تنگ تر.

  هرچه بيش تر مي خوريم كم ترلذت مي بريم.

  خانه ها بزرگ بزرگ ترمي شوند وشماره خانواده كوچك وكوچك تر.

  لوازم آسايش فراهم است ولي فراغت نيست.

  درجات علمي بسياراست واحساس عاطفه كمياب.

  دانش روبه افزايش است ودادگري روبه كاهش.

  هرچه شماره كارشناسان فزوني مي يابد برتوده مشكلات مي افزايد.

  دارو فراوان است ودرمان كم تر                                                                 

  يك   شا عر آمريكايي